Ook dit jaar heeft de Commissie NVP Sollicitatiecode weer een Jaarbericht opgesteld. Volgens de commissie kenmerkte het jaar 2007 zich door meer vacatures dan geschikte kandidaten. De verwachtingen zijn wel dat bedrijven de komende jaren weer gaan saneren.
De NVP stelt echter:” in welke arbeidsmarkt we ook leven, de Sollicitatiecode staat als een huis en biedt de regels van fair play bij het werving-en selectieproces”.

In het jaarbericht wordt ingegaan op de wijze waarop de commissie de sollicitatiecode in de landelijke pers en vakliteratuur onder de aandacht heeft gebracht en welke standpunten zijn ingenomen, onder andere hun kritische visie op het vermeende positieve effect van anoniem solliciteren.

Marcus Draaisma, voorzitter van de commissie, wijdt in het jaarbericht ook een hoofdstuk aan pre-employment screening. Draaisma wijst op de risico’s die kleven aan het zoeken van informatie over kandidaten op het internet (persoonsverwisselingen en irrelevante privé-informatie) en is blij met het onderdeel van de code waarin is afgesproken dat de op internet gevonden informatie met de kandidaat zal worden besproken. Fair naar de sollicitant en deze check behoedt de recruiter voor vergissingen.

Vervolgens vraagt Draaisma zich ook af waarom recruiters eigenlijk willen screenen. Volgens hem doen ze dit om hun “angst” voor een slechte kandidaat te beteugelen en ter voorkoming van het mislukken van de opdracht. Screenen is naar zijn mening dan bedoeld als kalmeringsmiddel voor de recruiter en de opdrachtgever, “waarbij het nog maar valt te bezien of er enige garantie op succes is”. Vrij naar de dichter Nicolaas Beets sluit hij dan ook af met :

De recruiter lijdt het meest
Door de foute selectie die hij vreest
Die waarschijnlijk niet op komt dagen
Wanneer hij zich naar de Sollicitatiecode weet te gedragen
En waardoor hij een goede kandidaat te geven heeft.

Deze opvatting doet mijns inziens geen recht aan het belang van een kwalitatief werving-en selectieproces met een gedegen controle van de door de sollicitant aangedragen gegevens en de onderzoeksplicht van de werkgever. De tijd om een sollicitant op zijn blauwe ogen te geloven of volledig te vertrouwen op onze interview-vaardigheden lijkt mij echt voorbij. Bij herhaling worden we immers geïnformeerd over onderzoeken die tonen dat cv’s worden verfraaid of dat erin wordt gefraudeerd, dat diploma’s zijn vervalst of arbeidsovereenkomsten worden ontbonden omdat kandidaten relevante informatie hebben verzwegen.
Ik zou dan ook niet over angst willen spreken, maar over een verantwoordelijkheid die P&O-ers, recruiters en leden van de NVP hebben ten opzichte van hun collega’s in het bedrijf en de klanten van hun organisatie om er zorg voor te dragen dat de gegevens van een sollicitant (die zichzelf probeert te verkopen) worden geverifieerd.